Informal investors

Informal investors zijn bedrijven of natuurlijke personen die geld investeren in andere bedrijven. Hierbij zijn verschillende varianten te onderscheiden:

Business Angels
Business angels zijn vaak privé personen die vanuit een zakelijk oogpunt investeren. Zij investeren met name in de (pre)start- en vroege groeifase van een bedrijf. Het gaat in de regel om bedragen tussen de € 50.000 en € 250.000. Naast geld brengt een business angel ook kennis en ervaring in en stelt hij zijn persoonlijke netwerk beschikbaar voor de ondernemer. Business Angels Netwerk Nederland (BAN Nederland) is een koepelorganisatie van matchmakers en intermediairs tussen ondernemers en particuliere investeerders (Business Angels). Zij hebben als doel om informal investment maximaal beschikbaar en toegankelijk maken voor ondernemers en investeerders in Nederland.

Informal investors
Een informal investor is meestal een (ex-)ondernemer die zijn geld heeft overgehouden aan de verkoop van zijn succesvolle onderneming, die hij een aantal jaren daarvoor zelf is gestart. Dit verworven kapitaal investeert hij in ondernemers die start- of groeifinanciering nodig hebben. Maar behalve een zak met geld biedt een informal investor vooral kennis, ervaring en contacten. Het gaan in de regel om bedragen tussen de € 50.000 en € 500.000.

Participatiemaatschappijen (private equity)
Een participatiemaatschappij, ook wel private equity of venture capitalist genoemd, neemt rechtstreeks deel in het aandelenkapitaal van een bedrijf. De looptijd van de investering is gemiddeld 3 tot 7 jaar, afhankelijk van het type financiering, ondernemingsfase van het bedrijf en de marktontwikkeling. Een participatiemaatschappij is vaak een actieve aandeelhouder die hun kennis en netwerk ter beschikking stellen aan de onderneming. De gemiddelde Nederlandse participatiemaatschappij is een samenwerking van verschillende investeerders die hun krachten bundelen in één organisatie. Door deze samenwerking is een participatiemaatschappij in staat om extremere risico’s, bedragen of participaties aan te gaan. Het gaat in de regel om bedragen tussen de € 500.000 en € 25.000.000.
De bijzondere fondsen zijn vaak ook participatiemaatschappijen, echter grotendeels gefinancierd vanuit de overheid, met een bijzondere doelstelling zoals het stimuleren van technostarters of de economische bedrijvigheid in een bepaalde regio. Onder de zogenaamde Technopartnerregeling is met overheidssteun een aantal SEED-fondsen opgericht voor participaties die aan speciale eisen voldoen.

Voor en nadelen van investeerders/risicokapitaal:
De verschaffer van risicokapitaal heeft in het algemeen meer geduld dan een bank bij het incasseren van de eerste opbrengst. Daartegenover staat dat die opbrengst wel aanzienlijk hoger moet zijn dan de opbrengst op een traditionele bankfinanciering. Vaste rekenformules bestaan daarvoor niet.
In tegenstelling tot een bank zal een verstrekker van risicokapitaal vaak ook zeggenschap eisen binnen een onderneming waarin hij investeert. Het risico ontstaat dat een investeerder te veel naast een onderneming gaat staan en actief mee wenst te sturen bij de dagelijkse gang van zaken binnen het bedrijf. Een ondernemer zal hierbij rekening moeten houden met de belangen van een investeerder, die niet altijd volledig matchen met die van de ondernemer zelf. Besluitvormingstrajecten kunnen hierdoor trager verlopen dan in bepaalde situaties gewenst is. Voordeel hiervan kan zijn dat de informal ook zijn kennis en netwerk inzet.
Een ander verschil met een bancaire financiering is dat bij een banklening de overeenkomst eindigt wanneer de lening is terugbetaald. Bij een investering met risicokapitaal is er meestal sprake van een open einde. De risicokapitaal-investeerder bepaalt meestal zelf wanneer hij uit de onderneming stapt waarin hij heeft geïnvesteerd.